وقتی در اکتبر شروع به مصرف داروی GLP-1 کردم، می‌دانستم که احتمالاً چند تغییر در زندگی‌ام ایجاد می‌شود—برنامه هفتگی شام ما، اندازه شلوارهایم و رابطه‌ام با الکل (تحقیقات اولیه نشان می‌دهد کسانی که دوز کم داروی GLP-1 مصرف می‌کنند، کمتر الکل می‌نوشند). اما چیزی که نمی‌دانستم این بود که این دارو باعث می‌شود برخی از عطرهای مورد علاقه‌ام را دیگر دوست نداشته باشم.
من عاشق عطر هستم و بیش از ۱۰۰ بطری در کلکسیونم دارم که از دوران دبیرستان جمع‌آوری کرده‌ام. اگر عطر نزنم، احساس برهنگی می‌کنم. چایپره‌ها—با ترکیب کلاسیک وینیج از مرکبات، گل و خزه بلوط—مثل Le Labo’s Ylang 49 مورد علاقه من هستند، اما تقریباً در همه دسته‌ها هم تجربه دارم. حداقل تا قبل از اینکه شروع به تزریق هفتگی سمیگلوتاید کنم در اکتبر ۲۰۲۴ این‌طور بود.
در ابتدا همه چیز عادی بود. با این که دوز بسیار کمی از داروی GLP-1 مصرف می‌کردم، دارویی محبوب که هورمون طبیعی GLP-1 بدن را تقلید می‌کند. این هورمون به طور طبیعی در روده یافت می‌شود، به تنظیم قند خون کمک می‌کند و به شما می‌گوید چه زمانی سیر شده‌اید؛ همچنین با گیرنده‌های هورمونی در سراسر بدن، از جمله مغز، ارتباط دارد.
با افزایش دوز سمیگلوتایدم از پنج واحد به ۱۰ و سپس ۲۰+ واحد، چند روز پس از تزریق احساس تهوع می‌کردم. این موضوع برنامه روزانه‌ام را به‌هم ریخت، مخصوصاً هنگام سفر با ماشین یا هواپیما، و مجبور شدم برای مواقع ضروری اسپری گیاهی ضد تهوع تهیه کنم. این دارو همچنین حس بویایی من نسبت به عطرها را تغییر داد. ناگهان هر چیزی که بوی شیرینی یا خوراکی می‌داد، باعث تهوعم می‌شد.
من همیشه عاشق عطرهای وانیلی بودم؛ عطری مثل Atelier Cologne’s Vanille Insensee سال‌ها برایم عطر شاخص بود، حتی اگر دیگر در آمریکا به فروش نرسد (یک مخزن از آن را زیر تخت در جای خنک و تاریک نگه داشته‌ام). اما حتی فکر کردن به این عطرها هم معده‌ام را بهم می‌ریخت—حتی نوشتن درباره آن‌ها هم باعث حالت تهوعم می‌شود.
عطرهای گورماند (با نت‌های غذایی مثل کارامل) شدیدترین واکنش را ایجاد می‌کردند، اما مشکلی با عطرهای مشک، انجیر یا برخی نت‌های گل هم داشتم. به جای اینکه نرم یا صابونی به نظر برسند، مشک‌ها بوی فلز می‌دادند، مثل پدهای الکل که قبل از هر تزریق GLP-1 استفاده می‌کنم. کرمی بودن نت انجیر تا حد تهوع‌آور شیرین می‌شد و برخی نت‌های گل مثل توبروز بسیار سنگین و چسبنده به نظر می‌رسیدند.
این موضوع باعث شد حتی آزمایش عطرهای جدید—کاری که در حرفه روزنامه‌نگاری زیبایی زیاد انجام می‌دهم—برایم اضطراب‌آور شود. نفس‌هایم را حبس می‌کردم و تا جایی که می‌توانستم صبر می‌کردم قبل از اینکه بو بکشم. حسش شبیه ماه‌های اول بارداری بود، وقتی ناگهان از چیزی که قبلاً دوست داشتی، بدت می‌آید. (پسرم چهار ساله است و هنوز نمی‌توانم مرغ سرخ‌کرده بخورم.)
به عطرهای سبک و «آسان» جذب شدم، چیزی که قبل از این دارو با غرور کنار می‌زدم تا چیزی شکوهمندتر را امتحان کنم. برای کسی که همیشه عاشق عطر بوده و بخشی از درآمدش از نوشتن درباره عطر است، این یک تغییر بزرگ بود. سخت است وقتی چیزی که دوست داری ناگهان علیه تو می‌شود!
وقتی دوستان بیشتری شروع به مصرف داروهای GLP-1 کردند، کمی تحقیق کردم تا ببینم آیا تجربه من برای دیگران هم اتفاق می‌افتد یا نه. متوجه شدم تجربه دوستانم متفاوت است؛ برخی تهوع شدید داشتند و روزها در تخت می‌ماندند، برخی مشکلات گوارشی داشتند و مجبور بودند روزانه متاموسیل مصرف کنند، و برخی هیچ عارضه‌ای نداشتند. اما هیچ‌کس تجربه من را در تغییر حس بویایی نداشت.
پس به Reddit رفتم. آنجا بسیاری از کاربران داروهای GLP-1 در بخش /fragrance تجربه‌ی کاملاً متفاوتی داشتند: بعضی تمایل بیشتری به عطرهای گورماند پیدا کرده بودند یا به طور کلی «حریصانه» به عطر علاقه‌مند شده بودند. یک کاربر گفته بود عطر برایش جایگزین خوردن احساسی شده است.
برای بررسی رسمی‌تر، Allure با تولیدکنندگان داروهای معروف GLP-1 تماس گرفت: Lilly (سازنده Zepbound و Mounjaro) و Novo Nordisk (سازنده Ozempic) تا نظر آن‌ها درباره تغییر حس بویایی بپرسد. نماینده Lilly بر ایمنی دارو تأکید کرد و بیماران را تشویق به گزارش عوارض جانبی به پزشکشان کرد. Novo Nordisk گفت از پروفایل سود-ریسک داروهای GLP-1 خود اطمینان دارد. اما هیچ‌کدام به طور مستقیم درباره ارتباط دارو و تغییر حس بویایی پاسخ ندادند.
با این حال، لازم بود بدانم—آیا داروی GLP-1 من می‌تواند فرآیندهای بویایی‌ام را تغییر دهد؟ پاسخ، طبق برخی کارشناسان، این است: شاید. و چند دلیل احتمالی وجود دارد:
نظریه ۱: بازخورد نامطلوب دکتر ایگور ساپوزنیکوف، پزشک متخصص چاقی، می‌گوید تجربه من بسیار نادر است، اما امکان دارد داروهای GLP-1 نحوه درک بو و طعم را تغییر دهند. او معتقد است ممکن است بین انتقال‌دهنده‌های عصبی «حال‌خوب‌کننده» مغز (مثل دوپامین و اکسی‌توسین) و گیرنده‌های بویایی‌ام ناسازگاری ایجاد شده باشد. به جای دریافت حس خوشایند از بوی وانیل، احساس منفی دریافت می‌کنم.
نظریه ۲: اختلال در حافظه بویایی دکتر هیروآکی ماتسوناومی توضیح می‌دهد که بو چیزی فراتر از حس ساده است و با خاطرات مرتبط است. وانیل قبلاً یادآور خاطرات خوب بود، اما اکنون یادآور تهوع و ناراحتی است.
نظریه ۳: اجتناب از بو دکتر امبر الهادف توضیح می‌دهد که ناحیه‌ای در مغز که داروی GLP-1 روی آن اثر می‌گذارد، هم اشتها را سرکوب می‌کند و هم تهوع ایجاد می‌کند. حدود دو سوم بیماران عوارض تهوع را تجربه می‌کنند و کسانی که حس چشایی و بویایی بهتری دارند، این عوارض شدیدتر است. به این ترتیب، بوهایی که همزمان با تهوع مصرف می‌شوند، ممکن است با خاطره ناخوشایند تهوع مرتبط شده و باعث اجتناب شوند.
نظریه ۴: حساسیت بیشتر به بو برخی مطالعات نشان داده‌اند داروهای GLP-1 ممکن است حساسیت به بو را افزایش دهند. بنابراین ممکن است بوها را شدیدتر و گاهی ناخوشایندتر تجربه کنید.
نظریه ۵: تغییرات هورمونی طعم و بو با تغییرات هورمونی تغییر می‌کند. همان‌طور که طعم‌ها در کودکی و بزرگسالی متفاوت است، GLP-1 به عنوان یک هورمون ممکن است اثر مشابهی داشته باشد.
نتیجه‌گیری نهایی نامشخص ممکن است تجربه من ذهنی باشد و مغزم بوها را با تهوع اولیه دارو مرتبط کند. تحقیقات بالینی هنوز روی نقش داروهای GLP-1 در حس بویایی انجام نشده است و متخصصان امیدوارند در آینده مطالعات بیشتری صورت گیرد.
.png)
وقتی در اکتبر شروع به مصرف داروی GLP-1 کردم، می‌دانستم که احتمالاً چند تغییر در زندگی‌ام ایجاد می‌شود—برنامه هفتگی شام ما، اندازه شلوارهایم و رابطه‌ام با الکل (تحقیقات اولیه نشان می‌دهد کسانی که دوز کم داروی GLP-1 مصرف می‌کنند، کمتر الکل می‌نوشند). اما چیزی که نمی‌دانستم این بود که این دارو باعث می‌شود برخی از عطرهای مورد علاقه‌ام را دیگر دوست نداشته باشم.
من عاشق عطر هستم و بیش از ۱۰۰ بطری در کلکسیونم دارم که از دوران دبیرستان جمع‌آوری کرده‌ام. اگر عطر نزنم، احساس برهنگی می‌کنم. چایپره‌ها—با ترکیب کلاسیک وینیج از مرکبات، گل و خزه بلوط—مثل Le Labo’s Ylang 49 مورد علاقه من هستند، اما تقریباً در همه دسته‌ها هم تجربه دارم. حداقل تا قبل از اینکه شروع به تزریق هفتگی سمیگلوتاید کنم در اکتبر ۲۰۲۴ این‌طور بود.
در ابتدا همه چیز عادی بود. با این که دوز بسیار کمی از داروی GLP-1 مصرف می‌کردم، دارویی محبوب که هورمون طبیعی GLP-1 بدن را تقلید می‌کند. این هورمون به طور طبیعی در روده یافت می‌شود، به تنظیم قند خون کمک می‌کند و به شما می‌گوید چه زمانی سیر شده‌اید؛ همچنین با گیرنده‌های هورمونی در سراسر بدن، از جمله مغز، ارتباط دارد.
با افزایش دوز سمیگلوتایدم از پنج واحد به ۱۰ و سپس ۲۰+ واحد، چند روز پس از تزریق احساس تهوع می‌کردم. این موضوع برنامه روزانه‌ام را به‌هم ریخت، مخصوصاً هنگام سفر با ماشین یا هواپیما، و مجبور شدم برای مواقع ضروری اسپری گیاهی ضد تهوع تهیه کنم. این دارو همچنین حس بویایی من نسبت به عطرها را تغییر داد. ناگهان هر چیزی که بوی شیرینی یا خوراکی می‌داد، باعث تهوعم می‌شد.
من همیشه عاشق عطرهای وانیلی بودم؛ عطری مثل Atelier Cologne’s Vanille Insensee سال‌ها برایم عطر شاخص بود، حتی اگر دیگر در آمریکا به فروش نرسد (یک مخزن از آن را زیر تخت در جای خنک و تاریک نگه داشته‌ام). اما حتی فکر کردن به این عطرها هم معده‌ام را بهم می‌ریخت—حتی نوشتن درباره آن‌ها هم باعث حالت تهوعم می‌شود.
عطرهای گورماند (با نت‌های غذایی مثل کارامل) شدیدترین واکنش را ایجاد می‌کردند، اما مشکلی با عطرهای مشک، انجیر یا برخی نت‌های گل هم داشتم. به جای اینکه نرم یا صابونی به نظر برسند، مشک‌ها بوی فلز می‌دادند، مثل پدهای الکل که قبل از هر تزریق GLP-1 استفاده می‌کنم. کرمی بودن نت انجیر تا حد تهوع‌آور شیرین می‌شد و برخی نت‌های گل مثل توبروز بسیار سنگین و چسبنده به نظر می‌رسیدند.
این موضوع باعث شد حتی آزمایش عطرهای جدید—کاری که در حرفه روزنامه‌نگاری زیبایی زیاد انجام می‌دهم—برایم اضطراب‌آور شود. نفس‌هایم را حبس می‌کردم و تا جایی که می‌توانستم صبر می‌کردم قبل از اینکه بو بکشم. حسش شبیه ماه‌های اول بارداری بود، وقتی ناگهان از چیزی که قبلاً دوست داشتی، بدت می‌آید. (پسرم چهار ساله است و هنوز نمی‌توانم مرغ سرخ‌کرده بخورم.)
به عطرهای سبک و «آسان» جذب شدم، چیزی که قبل از این دارو با غرور کنار می‌زدم تا چیزی شکوهمندتر را امتحان کنم. برای کسی که همیشه عاشق عطر بوده و بخشی از درآمدش از نوشتن درباره عطر است، این یک تغییر بزرگ بود. سخت است وقتی چیزی که دوست داری ناگهان علیه تو می‌شود!
وقتی دوستان بیشتری شروع به مصرف داروهای GLP-1 کردند، کمی تحقیق کردم تا ببینم آیا تجربه من برای دیگران هم اتفاق می‌افتد یا نه. متوجه شدم تجربه دوستانم متفاوت است؛ برخی تهوع شدید داشتند و روزها در تخت می‌ماندند، برخی مشکلات گوارشی داشتند و مجبور بودند روزانه متاموسیل مصرف کنند، و برخی هیچ عارضه‌ای نداشتند. اما هیچ‌کس تجربه من را در تغییر حس بویایی نداشت.
پس به Reddit رفتم. آنجا بسیاری از کاربران داروهای GLP-1 در بخش /fragrance تجربه‌ی کاملاً متفاوتی داشتند: بعضی تمایل بیشتری به عطرهای گورماند پیدا کرده بودند یا به طور کلی «حریصانه» به عطر علاقه‌مند شده بودند. یک کاربر گفته بود عطر برایش جایگزین خوردن احساسی شده است.
برای بررسی رسمی‌تر، Allure با تولیدکنندگان داروهای معروف GLP-1 تماس گرفت: Lilly (سازنده Zepbound و Mounjaro) و Novo Nordisk (سازنده Ozempic) تا نظر آن‌ها درباره تغییر حس بویایی بپرسد. نماینده Lilly بر ایمنی دارو تأکید کرد و بیماران را تشویق به گزارش عوارض جانبی به پزشکشان کرد. Novo Nordisk گفت از پروفایل سود-ریسک داروهای GLP-1 خود اطمینان دارد. اما هیچ‌کدام به طور مستقیم درباره ارتباط دارو و تغییر حس بویایی پاسخ ندادند.
با این حال، لازم بود بدانم—آیا داروی GLP-1 من می‌تواند فرآیندهای بویایی‌ام را تغییر دهد؟ پاسخ، طبق برخی کارشناسان، این است: شاید. و چند دلیل احتمالی وجود دارد:
نظریه ۱: بازخورد نامطلوب
دکتر ایگور ساپوزنیکوف، پزشک متخصص چاقی، می‌گوید تجربه من بسیار نادر است، اما امکان دارد داروهای GLP-1 نحوه درک بو و طعم را تغییر دهند. او معتقد است ممکن است بین انتقال‌دهنده‌های عصبی «حال‌خوب‌کننده» مغز (مثل دوپامین و اکسی‌توسین) و گیرنده‌های بویایی‌ام ناسازگاری ایجاد شده باشد. به جای دریافت حس خوشایند از بوی وانیل، احساس منفی دریافت می‌کنم.
نظریه ۲: اختلال در حافظه بویایی
دکتر هیروآکی ماتسوناومی توضیح می‌دهد که بو چیزی فراتر از حس ساده است و با خاطرات مرتبط است. وانیل قبلاً یادآور خاطرات خوب بود، اما اکنون یادآور تهوع و ناراحتی است.
نظریه ۳: اجتناب از بو
دکتر امبر الهادف توضیح می‌دهد که ناحیه‌ای در مغز که داروی GLP-1 روی آن اثر می‌گذارد، هم اشتها را سرکوب می‌کند و هم تهوع ایجاد می‌کند. حدود دو سوم بیماران عوارض تهوع را تجربه می‌کنند و کسانی که حس چشایی و بویایی بهتری دارند، این عوارض شدیدتر است. به این ترتیب، بوهایی که همزمان با تهوع مصرف می‌شوند، ممکن است با خاطره ناخوشایند تهوع مرتبط شده و باعث اجتناب شوند.
نظریه ۴: حساسیت بیشتر به بو
برخی مطالعات نشان داده‌اند داروهای GLP-1 ممکن است حساسیت به بو را افزایش دهند. بنابراین ممکن است بوها را شدیدتر و گاهی ناخوشایندتر تجربه کنید.
نظریه ۵: تغییرات هورمونی
طعم و بو با تغییرات هورمونی تغییر می‌کند. همان‌طور که طعم‌ها در کودکی و بزرگسالی متفاوت است، GLP-1 به عنوان یک هورمون ممکن است اثر مشابهی داشته باشد.
نتیجه‌گیری نهایی نامشخص
ممکن است تجربه من ذهنی باشد و مغزم بوها را با تهوع اولیه دارو مرتبط کند. تحقیقات بالینی هنوز روی نقش داروهای GLP-1 در حس بویایی انجام نشده است و متخصصان امیدوارند در آینده مطالعات بیشتری صورت گیرد.
ترجمه از Allure