بسته‌بندی پلاستیکی و بازیافت؛ چرا Allure دیگر این نوع بسته‌بندی‌ها را «قابل بازیافت» نمی‌داند؟
بسته‌بندی پلاستیکی و بازیافت؛ چرا Allure دیگر این نوع بسته‌بندی‌ها را «قابل بازیافت» نمی‌داند؟
20 آبان 1404
پاسخ ها
بله، بسیاری از پلاستیک‌ها قابلیت بازیافت شدن را دارند، اما اغلب آن‌ها هرگز بازیافت نمی‌شوند. با تعهد جدیدمان در نحوه‌ی گزارش‌دهی درباره پایداری بسته‌بندی—و حذف واژه‌های گمراه‌کننده‌ای مثل «زیست‌تخریب‌پذیر» و «بی‌زباله»—امیدواریم شیوه‌ی صحبت درباره پسماندهای زیبایی را تغییر دهیم و در نتیجه، شیوه‌ی فکر کردن به آن را نیز.
«پایداری» مفهومی مبهم و در حال تحول است. در دنیای زیبایی، این مفهوم جنبه‌های فراوانی دارد، اما یکی از نگرانی‌های اصلی همان بطری‌ها، شیشه‌ها و تیوپ‌هایی هستند که در قفسه‌ها، حمام‌ها، کیف لوازم آرایشمان جمع می‌شوند—و سپس در سطل زباله.
در این روز زمین، ما در Allure می‌خواهیم تعهدمان را تکرار کنیم: اینکه واژه‌ها را دقیق و درست انتخاب کنیم؛ به‌ویژه زمانی که درباره بسته‌بندی «پایدار» گزارش می‌دهیم. صنعت زیبایی نیز باید همین کار را انجام دهد. قدم‌های مهمی برداشته شده، اما برای درک و حل واقعی بحران پسماند زیبایی باید بسیار بیشتر تلاش کنیم—و نقطه شروع خوبی، نحوه‌ی صحبت کردن درباره آن است.
در ادامه، تعهد ما درباره واژه‌های پرکاربردِ پایداری آمده است؛ واژه‌هایی که هرگز به کار نمی‌بریم یا فقط با توضیح دقیق از آن‌ها استفاده می‌کنیم:
قابل بازیافت
هیچ نوع پلاستیکی را «قابل بازیافت» نمی‌نامیم. بله، بسیاری از پلاستیک‌ها می‌توانند بازیافت شوند—اما اغلب هرگز این اتفاق نمی‌افتد (حتی اگر آن‌ها را تمیز کنید و در سطل مخصوص بیندازید). تنها ۹ درصد تمام پلاستیکی که تاکنون تولید شده، واقعاً دوباره به چرخه استفاده بازگشته—و آمارهای جدید نشان می‌دهد که امروزه فقط ۵ تا ۶ درصد پلاستیک‌ها سالانه بازیافت می‌شوند.
به همین دلیل ما اجازه نمی‌دهیم واژه «قابل بازیافت» تبدیل به ترفندی برای دل‌خوشی شود—نه برای ما و نه برای شرکت‌ها. واقعیت این است که بیشتر پلاستیک‌ها برای مدت بسیار طولانی در محل دفن زباله یا در اقیانوس‌ها می‌مانند. پس بله، سعی‌تان را بکنید و زباله‌ها را تفکیک کنید. اما تمام مسئولیت را روی دوش یک سطل آبی نیندازید. مسئولیت اصلی بر عهده تولیدکنندگان است: استفاده کمتر از مواد یک‌بارمصرف، تمام ماجراست.
قابل شارژ / قابل پر کردن
این واژه را فقط زمانی به کار می‌بریم که دقیقاً توضیح دهیم چند بار باید آن را دوباره پر کنید تا واقعاً از حجم پسماند کم شود—چون این عدد ممکن است تا ۱۰۰ بار هم باشد.
سبز
فقط زمانی از واژه «سبز» استفاده می‌کنیم که چیزی واقعاً رنگ سبز داشته باشد. در غیر این صورت، واقعاً یعنی چه؟ (ما که نمی‌دانیم!)
زیست‌تخریب‌پذیر
این واژه را فقط با توضیح دقیق به کار می‌بریم. تعریف آن «قابلیت تجزیه توسط باکتری‌ها یا موجودات زنده» است—اما هیچ محدودیت زمانی ندارد. حتی پلاستیک هم طی چند هزار سال تجزیه می‌شود! و اغلب محل‌های دفن زباله اکسیژن کافی ندارند که این فرایند را ممکن سازند.
قابل کمپوست شدن
تنها برای محصولاتی از این واژه استفاده می‌کنیم که می‌توانند در یک دستگاه کمپوست خانگی طی حدود ۹۰ روز تجزیه شوند—آن هم بدون تولید مواد سمی برای خاک. فقط ۴ درصد آمریکایی‌ها به جمع‌آوری کنار‌گذرِ زباله کمپوست دسترسی دارند—و براساس مطالعهٔ TerraCycle، تنها ۱۰ درصد از مراکز صنعتی اصلاً پلاستیک‌های کمپوست‌پذیر را قبول می‌کنند.
بی‌زباله / کم‌زباله
هیچ محصول یا بسته‌بندی را «بی‌زباله» نمی‌نامیم. «هر ادعایی مبنی بر اینکه یک محصول، بسته‌بندی یا شرکت هیچ پسماندی تولید نمی‌کند، گمراه‌کننده است.» ما از برندها می‌خواهیم دقیقاً توضیح دهند که منظورشان از این واژهٔ تعریف‌نشده چیست.
دوستدار زمین
هیچ نوع بسته‌بندی را «دوستدار زمین» (یا «دوستدار محیط زیست» یا «دوستدار سیاره») نمی‌نامیم—مگر اینکه اصلاً وجود نداشته باشد.
.png)
بله، بسیاری از پلاستیک‌ها قابلیت بازیافت شدن را دارند، اما اغلب آن‌ها هرگز بازیافت نمی‌شوند. با تعهد جدیدمان در نحوه‌ی گزارش‌دهی درباره پایداری بسته‌بندی—و حذف واژه‌های گمراه‌کننده‌ای مثل «زیست‌تخریب‌پذیر» و «بی‌زباله»—امیدواریم شیوه‌ی صحبت درباره پسماندهای زیبایی را تغییر دهیم و در نتیجه، شیوه‌ی فکر کردن به آن را نیز.
«پایداری» مفهومی مبهم و در حال تحول است. در دنیای زیبایی، این مفهوم جنبه‌های فراوانی دارد، اما یکی از نگرانی‌های اصلی همان بطری‌ها، شیشه‌ها و تیوپ‌هایی هستند که در قفسه‌ها، حمام‌ها، کیف لوازم آرایشمان جمع می‌شوند—و سپس در سطل زباله.
در این روز زمین، ما در Allure می‌خواهیم تعهدمان را تکرار کنیم: اینکه واژه‌ها را دقیق و درست انتخاب کنیم؛ به‌ویژه زمانی که درباره بسته‌بندی «پایدار» گزارش می‌دهیم. صنعت زیبایی نیز باید همین کار را انجام دهد. قدم‌های مهمی برداشته شده، اما برای درک و حل واقعی بحران پسماند زیبایی باید بسیار بیشتر تلاش کنیم—و نقطه شروع خوبی، نحوه‌ی صحبت کردن درباره آن است.
در ادامه، تعهد ما درباره واژه‌های پرکاربردِ پایداری آمده است؛ واژه‌هایی که هرگز به کار نمی‌بریم یا فقط با توضیح دقیق از آن‌ها استفاده می‌کنیم:
قابل بازیافت
هیچ نوع پلاستیکی را «قابل بازیافت» نمی‌نامیم. بله، بسیاری از پلاستیک‌ها می‌توانند بازیافت شوند—اما اغلب هرگز این اتفاق نمی‌افتد (حتی اگر آن‌ها را تمیز کنید و در سطل مخصوص بیندازید). تنها ۹ درصد تمام پلاستیکی که تاکنون تولید شده، واقعاً دوباره به چرخه استفاده بازگشته—و آمارهای جدید نشان می‌دهد که امروزه فقط ۵ تا ۶ درصد پلاستیک‌ها سالانه بازیافت می‌شوند.
به همین دلیل ما اجازه نمی‌دهیم واژه «قابل بازیافت» تبدیل به ترفندی برای دل‌خوشی شود—نه برای ما و نه برای شرکت‌ها. واقعیت این است که بیشتر پلاستیک‌ها برای مدت بسیار طولانی در محل دفن زباله یا در اقیانوس‌ها می‌مانند. پس بله، سعی‌تان را بکنید و زباله‌ها را تفکیک کنید. اما تمام مسئولیت را روی دوش یک سطل آبی نیندازید. مسئولیت اصلی بر عهده تولیدکنندگان است: استفاده کمتر از مواد یک‌بارمصرف، تمام ماجراست.
قابل شارژ / قابل پر کردن
این واژه را فقط زمانی به کار می‌بریم که دقیقاً توضیح دهیم چند بار باید آن را دوباره پر کنید تا واقعاً از حجم پسماند کم شود—چون این عدد ممکن است تا ۱۰۰ بار هم باشد.
سبز
فقط زمانی از واژه «سبز» استفاده می‌کنیم که چیزی واقعاً رنگ سبز داشته باشد. در غیر این صورت، واقعاً یعنی چه؟ (ما که نمی‌دانیم!)
زیست‌تخریب‌پذیر
این واژه را فقط با توضیح دقیق به کار می‌بریم. تعریف آن «قابلیت تجزیه توسط باکتری‌ها یا موجودات زنده» است—اما هیچ محدودیت زمانی ندارد. حتی پلاستیک هم طی چند هزار سال تجزیه می‌شود! و اغلب محل‌های دفن زباله اکسیژن کافی ندارند که این فرایند را ممکن سازند.
قابل کمپوست شدن
تنها برای محصولاتی از این واژه استفاده می‌کنیم که می‌توانند در یک دستگاه کمپوست خانگی طی حدود ۹۰ روز تجزیه شوند—آن هم بدون تولید مواد سمی برای خاک. فقط ۴ درصد آمریکایی‌ها به جمع‌آوری کنار‌گذرِ زباله کمپوست دسترسی دارند—و براساس مطالعهٔ TerraCycle، تنها ۱۰ درصد از مراکز صنعتی اصلاً پلاستیک‌های کمپوست‌پذیر را قبول می‌کنند.
بی‌زباله / کم‌زباله
هیچ محصول یا بسته‌بندی را «بی‌زباله» نمی‌نامیم. «هر ادعایی مبنی بر اینکه یک محصول، بسته‌بندی یا شرکت هیچ پسماندی تولید نمی‌کند، گمراه‌کننده است.» ما از برندها می‌خواهیم دقیقاً توضیح دهند که منظورشان از این واژهٔ تعریف‌نشده چیست.
دوستدار زمین
هیچ نوع بسته‌بندی را «دوستدار زمین» (یا «دوستدار محیط زیست» یا «دوستدار سیاره») نمی‌نامیم—مگر اینکه اصلاً وجود نداشته باشد.
این تعهد نخستین بار در آوریل ۲۰۲۱ منتشر شده است.
ترجمه از allure