یک ویدئوی تیک‌تاک درباره‌ی «بالانس چهره» مرا میخکوب کرد: ویدئو تصاویری از سلبریتی‌ها نشان می‌داد که چانه‌هایشان به‌صورت دیجیتالی ضعیف‌تر شده بود تا نشان دهد چانه چه تفاوت بزرگی در صورت ایجاد می‌کند. این تصاویر ماه‌ها در ذهنم ماندند و ویدئوهای مربوط به فیلر چانه و هماهنگی صورت تبدیل به محتوای همیشگی صفحه‌ی من شدند.
پس قبل از مراسم عروسی‌ام، تصمیم گرفتم فیلر چانه و خط فکم را تمدید کنم. به‌عنوان کسی که به‌طور طبیعی چانه و خط فک «ضعیف‌تری» دارد، فیلر ظاهر صورتم را متحول کرد. صورتم کشیده‌تر، باریک‌تر و کمتر مربعی شد. صادقانه بگویم، شیفته‌ی نتیجه شده بودم و به هرکسی که گوش می‌داد درباره‌ی «قدرت فیلر چانه» صحبت می‌کردم.
هیچ چیز «اشتباهی» در چانه‌ام نبود، اما وقتی چانه‌ام تیزتر و پر از فیلر هیالورونیک می‌شد، اعتمادبه‌نفسم بالاتر می‌رفت. تصور می‌کردم تا آخر عمر طرفدار فیلر چانه خواهم بود—با صرف حداقل چند هزار دلار برای هر بار ترمیم، تقریباً هر شش ماه یک‌بار. هزینه‌بر بود، اما ارزشش را داشت. تا اینکه به «هزینه در قبال استفاده» فکر کردم (ذهنیتی که هر عاشق مد آن را می‌فهمد) و از خودم پرسیدم آیا یک راه‌حل دائمی‌تر، مثل ایمپلنت چانه، انتخاب هوشمندانه‌تری نیست.
فهمیدم مسیر «فیلر تا ایمپلنت» بسیار رایج است. دکتر ملیسا دافت، جراح پلاستیک در نیویورک، می‌گوید: «خیلی از بیماران می‌خواهند بدانند چهره‌شان با تغییر چه شکلی می‌شود، یک یا دو سال فیلر می‌زنند، و وقتی راضی‌اند، به سراغ جراحی می‌روند. مردم معمولاً نمی‌خواهند مستقیم سراغ عمل بروند، اما فیلر کمک می‌کند نتیجه‌ی احتمالی را ببینند.»
او تخمین می‌زند که طی سال‌های اخیر، ۲۵ تا ۳۰ درصد افزایش در مراجعه برای جراحی چانه داشته است. «تمرکز این روزها—برای مردان و زنان، افراد مسن و حتی نوجوانان—داشتن یک خط فک تیز و مشخص است. علاقه‌ای که مشابهش را قبلاً ندیده بودم.»
چرا سراغ یک ایمپلنت چانه‌ی سفارشی رفتم
بیشتر ایمپلنت‌های چانه «آماده» هستند؛ یعنی به‌صورت از پیش‌طراحی‌شده در اندازه‌ها و شکل‌های مختلف ارائه می‌شوند. اما برخی پزشکان روش دیگری دارند: دکتر کاترین چَنگ، جراح پلاستیک در بورلی‌هیلز، سالانه برای حدود ۱۰۰ بیمار ایمپلنت‌های سفارشی طراحی می‌کند.
به مشاوره رفتم تا ببینم آیا کاندید مناسبی هستم یا نه. کارکنان او از چانه‌ام از هر زاویه عکس و فیلم گرفتند و روی صفحه نمایش دادند. دیدن تصاویر روی یک صفحه بزرگ—در حالی که چانه‌ام هنوز پر از فیلر بود—شوکه‌کننده بود؛ چانه‌ام ضعیف‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم.
دکتر چنگ گفت: «بیماران اغلب می‌دانند از پروفایل یا خط فک‌شان راضی نیستند، اما دقیقاً نمی‌دانند چرا. چیزی که درباره‌ی ایمپلنت چانه دوست دارم این است که چطور یک جراحی کوچک می‌تواند تناسب و هماهنگی چهره را به‌طور چشمگیری بهبود دهد.»
او تشخیص داد که کاندید بسیار خوبی هستم. این آغاز یک فرآیند چندماهه بود. ابتدا سی‌تی‌اسکن دقیق از جمجمه گرفتم تا ایمپلنت به میلی‌متر منطبق بر آن ساخته شود. دیدن ساختار صورتم در سه‌بعد هم ترسناک بود، هم فروتن‌کننده، هم کمی تهوع‌آور.
دکتر چنگ از تصاویر سی‌تی‌اسکن همراه با عکس‌ها، برای طراحی ایمپلنت با سیستم CAD Cam استفاده می‌کند. «با ایمپلنت سفارشی می‌توانم عدم‌تقارن‌های استخوان و بافت نرم را که در ایمپلنت‌های آماده قابل جبران نیست، اصلاح کنم.»
رندر سه‌بعدی به من ارسال شد تا تأیید کنم، که راستش دقیقاً نمی‌دانستم باید دنبال چه چیزی باشم—اما به دکتر و تیمش اعتماد داشتم.
ایمپلنت پس از تأیید، حدود چهار هفته طول می‌کشد تا ساخته شود.
شرکت Matrix Surgical در جورجیا ایمپلنت‌های سفارشی را یا با پرینت سه‌بعدی (مثل مورد من) و یا با قالب می‌سازد.
دکتر چنگ گفت ایمپلنت‌های سفارشی برای زنان مناسب‌ترند، چون مدل‌های آماده اغلب ظاهر مردانه‌تری دارند. او افزود صورت من عدم‌تقارن‌های زیادی دارد که ایمپلنت سفارشی می‌تواند اصلاح کند.
درباره‌ی جنس ایمپلنت‌ها، دو ماده‌ی رایج سیلیکون و پلی‌اتیلن متخلخل‌اند. دکتر چنگ دومی را ترجیح می‌دهد چون در بافت یکپارچه می‌شود و کپسول اسکار ایجاد نمی‌کند.
هزینه‌ها بسته به مکان و نوع متفاوت است:
ایمپلنت‌های آماده: ۲ تا ۳ هزار دلار
ایمپلنت سفارشی: تا ۳۵ تا ۴۰ هزار دلار (عمل من رایگان انجام شد در ازای نگارش این گزارش.)
برای آماده‌سازی، باقی‌مانده‌ی فیلری را که زیر چانه‌ام بود با هیالورونیداز توسط دکتر انگلمن حل کردم تا ایمپلنت دقیقاً روی استخوان قرار بگیرد.
تجربه‌ی جراحی ایمپلنت چانه
قبل از عمل، زیاد در Reddit گشتم و داستان‌های وحشتناک کبودی و ورم باعث نگرانی‌ام شد. اما پرستاران مطمئنم کردند که بیماران دکتر چنگ معمولاً بسیار کمتر دچار تورم یا کبودی می‌شوند.
باید دو هفته قبل از عمل الکل (آسان) و قهوه (سخت!) را قطع می‌کردم. همچنین داروهایی مثل استامینوفن را کنار گذاشتم.
ایمپلنت پرینت‌شده و استریل‌شده رسیده بود. عمل معمولاً از طریق برشی زیر چانه انجام می‌شود. دکتر چنگ عمل را با بیهوشی عمومی انجام داد و تنها ۲۰ دقیقه طول کشید. یک برش کوچک، جای‌گذاری ایمپلنت روی استخوان چانه، و فیکس کردن آن با پیچ‌های تیتانیومی.
تیم اتاق عمل کاملاً زنانه بود و این برایم حس خوبی داشت.
روند ریکاوری
در ریکاوری بیدار شدم، کمی با دکتر صحبت کردم و به خانه رفتم. یک بند چانه بسته بودم. کمی احساس کشیدگی داشتم اما تعجب می‌کردم که چقدر خوبم.
حتی همان روز چند ساعت بعد پیاده‌روی رفتم. به‌قدری ظاهر طبیعی داشتم که اگر بند چانه نبود، می‌توانستم بیرون غذا بخورم.
روز بعد کمی کبودی و ورم داشتم اما بسیار کم. به گفته‌ی دکتر دافت، بیماران معمولاً دو تا سه روز نیاز به مسکن دارند.
دکتر چنگ همان‌جا توضیح داد که علاوه بر ایمپلنت، عضلات شل گردنم را هم سفت کرده و لیپوساکشن زیر چانه انجام داده—چیزی که قبلاً درباره‌اش صحبت کرده بودیم.
باید یک هفته ۲۴ ساعته و هفته‌ی دوم ۱۲ ساعته بند چانه می‌پوشیدم. بخیه‌ها جذبی بودند. یخ گذاشتم اما واقعاً نیاز زیادی هم نبود. بعد از چند روز تقریباً به روتین مراقبت پوستم برگشتم.
بعد از دو هفته، وقتی بند چانه را برداشتم، احساس فوق‌العاده‌ای داشتم. به‌سرعت بهبود یافته بودم. اکنون یک جای زخم باریک ۲.۵ سانتی زیر چانه دارم که هر روز رویش ژل سیلیکونی می‌زنم و در حال کمرنگ‌شدن است.
دکتر چنگ می‌گوید نتیجه‌ی نهایی بین شش ماه تا یک سال بهتر و بهتر می‌شود.
من اکنون دو ماه از عمل می‌گذرد و چانه‌ام از نظر خودم بی‌نقص است. البته با افزایش سن ممکن است در آینده برای خطوط ماریونت فیلر نیاز باشد، اما کلیت نتیجه عالی است.
صورتم باریک‌تر شده، پروفایلم قوی‌تر است، «غبغب» از بین رفته و ظاهر تیز و واضحی پیدا کرده‌ام—همه به لطف قدرت چانه.
.png)
یک ویدئوی تیک‌تاک درباره‌ی «بالانس چهره» مرا میخکوب کرد: ویدئو تصاویری از سلبریتی‌ها نشان می‌داد که چانه‌هایشان به‌صورت دیجیتالی ضعیف‌تر شده بود تا نشان دهد چانه چه تفاوت بزرگی در صورت ایجاد می‌کند. این تصاویر ماه‌ها در ذهنم ماندند و ویدئوهای مربوط به فیلر چانه و هماهنگی صورت تبدیل به محتوای همیشگی صفحه‌ی من شدند.
پس قبل از مراسم عروسی‌ام، تصمیم گرفتم فیلر چانه و خط فکم را تمدید کنم. به‌عنوان کسی که به‌طور طبیعی چانه و خط فک «ضعیف‌تری» دارد، فیلر ظاهر صورتم را متحول کرد. صورتم کشیده‌تر، باریک‌تر و کمتر مربعی شد. صادقانه بگویم، شیفته‌ی نتیجه شده بودم و به هرکسی که گوش می‌داد درباره‌ی «قدرت فیلر چانه» صحبت می‌کردم.
هیچ چیز «اشتباهی» در چانه‌ام نبود، اما وقتی چانه‌ام تیزتر و پر از فیلر هیالورونیک می‌شد، اعتمادبه‌نفسم بالاتر می‌رفت. تصور می‌کردم تا آخر عمر طرفدار فیلر چانه خواهم بود—با صرف حداقل چند هزار دلار برای هر بار ترمیم، تقریباً هر شش ماه یک‌بار. هزینه‌بر بود، اما ارزشش را داشت. تا اینکه به «هزینه در قبال استفاده» فکر کردم (ذهنیتی که هر عاشق مد آن را می‌فهمد) و از خودم پرسیدم آیا یک راه‌حل دائمی‌تر، مثل ایمپلنت چانه، انتخاب هوشمندانه‌تری نیست.
فهمیدم مسیر «فیلر تا ایمپلنت» بسیار رایج است. دکتر ملیسا دافت، جراح پلاستیک در نیویورک، می‌گوید:
«خیلی از بیماران می‌خواهند بدانند چهره‌شان با تغییر چه شکلی می‌شود، یک یا دو سال فیلر می‌زنند، و وقتی راضی‌اند، به سراغ جراحی می‌روند. مردم معمولاً نمی‌خواهند مستقیم سراغ عمل بروند، اما فیلر کمک می‌کند نتیجه‌ی احتمالی را ببینند.»
او تخمین می‌زند که طی سال‌های اخیر، ۲۵ تا ۳۰ درصد افزایش در مراجعه برای جراحی چانه داشته است.
«تمرکز این روزها—برای مردان و زنان، افراد مسن و حتی نوجوانان—داشتن یک خط فک تیز و مشخص است. علاقه‌ای که مشابهش را قبلاً ندیده بودم.»
چرا سراغ یک ایمپلنت چانه‌ی سفارشی رفتم
بیشتر ایمپلنت‌های چانه «آماده» هستند؛ یعنی به‌صورت از پیش‌طراحی‌شده در اندازه‌ها و شکل‌های مختلف ارائه می‌شوند. اما برخی پزشکان روش دیگری دارند: دکتر کاترین چَنگ، جراح پلاستیک در بورلی‌هیلز، سالانه برای حدود ۱۰۰ بیمار ایمپلنت‌های سفارشی طراحی می‌کند.
به مشاوره رفتم تا ببینم آیا کاندید مناسبی هستم یا نه. کارکنان او از چانه‌ام از هر زاویه عکس و فیلم گرفتند و روی صفحه نمایش دادند. دیدن تصاویر روی یک صفحه بزرگ—در حالی که چانه‌ام هنوز پر از فیلر بود—شوکه‌کننده بود؛ چانه‌ام ضعیف‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم.
دکتر چنگ گفت:
«بیماران اغلب می‌دانند از پروفایل یا خط فک‌شان راضی نیستند، اما دقیقاً نمی‌دانند چرا. چیزی که درباره‌ی ایمپلنت چانه دوست دارم این است که چطور یک جراحی کوچک می‌تواند تناسب و هماهنگی چهره را به‌طور چشمگیری بهبود دهد.»
او تشخیص داد که کاندید بسیار خوبی هستم. این آغاز یک فرآیند چندماهه بود. ابتدا سی‌تی‌اسکن دقیق از جمجمه گرفتم تا ایمپلنت به میلی‌متر منطبق بر آن ساخته شود. دیدن ساختار صورتم در سه‌بعد هم ترسناک بود، هم فروتن‌کننده، هم کمی تهوع‌آور.
دکتر چنگ از تصاویر سی‌تی‌اسکن همراه با عکس‌ها، برای طراحی ایمپلنت با سیستم CAD Cam استفاده می‌کند.
«با ایمپلنت سفارشی می‌توانم عدم‌تقارن‌های استخوان و بافت نرم را که در ایمپلنت‌های آماده قابل جبران نیست، اصلاح کنم.»
رندر سه‌بعدی به من ارسال شد تا تأیید کنم، که راستش دقیقاً نمی‌دانستم باید دنبال چه چیزی باشم—اما به دکتر و تیمش اعتماد داشتم.
ایمپلنت پس از تأیید، حدود چهار هفته طول می‌کشد تا ساخته شود.
شرکت Matrix Surgical در جورجیا ایمپلنت‌های سفارشی را یا با پرینت سه‌بعدی (مثل مورد من) و یا با قالب می‌سازد.
دکتر چنگ گفت ایمپلنت‌های سفارشی برای زنان مناسب‌ترند، چون مدل‌های آماده اغلب ظاهر مردانه‌تری دارند. او افزود صورت من عدم‌تقارن‌های زیادی دارد که ایمپلنت سفارشی می‌تواند اصلاح کند.
درباره‌ی جنس ایمپلنت‌ها، دو ماده‌ی رایج سیلیکون و پلی‌اتیلن متخلخل‌اند. دکتر چنگ دومی را ترجیح می‌دهد چون در بافت یکپارچه می‌شود و کپسول اسکار ایجاد نمی‌کند.
هزینه‌ها بسته به مکان و نوع متفاوت است:
ایمپلنت‌های آماده: ۲ تا ۳ هزار دلار
ایمپلنت سفارشی: تا ۳۵ تا ۴۰ هزار دلار
(عمل من رایگان انجام شد در ازای نگارش این گزارش.)
برای آماده‌سازی، باقی‌مانده‌ی فیلری را که زیر چانه‌ام بود با هیالورونیداز توسط دکتر انگلمن حل کردم تا ایمپلنت دقیقاً روی استخوان قرار بگیرد.
تجربه‌ی جراحی ایمپلنت چانه
قبل از عمل، زیاد در Reddit گشتم و داستان‌های وحشتناک کبودی و ورم باعث نگرانی‌ام شد. اما پرستاران مطمئنم کردند که بیماران دکتر چنگ معمولاً بسیار کمتر دچار تورم یا کبودی می‌شوند.
باید دو هفته قبل از عمل الکل (آسان) و قهوه (سخت!) را قطع می‌کردم. همچنین داروهایی مثل استامینوفن را کنار گذاشتم.
ایمپلنت پرینت‌شده و استریل‌شده رسیده بود. عمل معمولاً از طریق برشی زیر چانه انجام می‌شود. دکتر چنگ عمل را با بیهوشی عمومی انجام داد و تنها ۲۰ دقیقه طول کشید. یک برش کوچک، جای‌گذاری ایمپلنت روی استخوان چانه، و فیکس کردن آن با پیچ‌های تیتانیومی.
تیم اتاق عمل کاملاً زنانه بود و این برایم حس خوبی داشت.
روند ریکاوری
در ریکاوری بیدار شدم، کمی با دکتر صحبت کردم و به خانه رفتم. یک بند چانه بسته بودم. کمی احساس کشیدگی داشتم اما تعجب می‌کردم که چقدر خوبم.
حتی همان روز چند ساعت بعد پیاده‌روی رفتم. به‌قدری ظاهر طبیعی داشتم که اگر بند چانه نبود، می‌توانستم بیرون غذا بخورم.
روز بعد کمی کبودی و ورم داشتم اما بسیار کم. به گفته‌ی دکتر دافت، بیماران معمولاً دو تا سه روز نیاز به مسکن دارند.
دکتر چنگ همان‌جا توضیح داد که علاوه بر ایمپلنت، عضلات شل گردنم را هم سفت کرده و لیپوساکشن زیر چانه انجام داده—چیزی که قبلاً درباره‌اش صحبت کرده بودیم.
باید یک هفته ۲۴ ساعته و هفته‌ی دوم ۱۲ ساعته بند چانه می‌پوشیدم. بخیه‌ها جذبی بودند. یخ گذاشتم اما واقعاً نیاز زیادی هم نبود. بعد از چند روز تقریباً به روتین مراقبت پوستم برگشتم.
بعد از دو هفته، وقتی بند چانه را برداشتم، احساس فوق‌العاده‌ای داشتم. به‌سرعت بهبود یافته بودم. اکنون یک جای زخم باریک ۲.۵ سانتی زیر چانه دارم که هر روز رویش ژل سیلیکونی می‌زنم و در حال کمرنگ‌شدن است.
دکتر چنگ می‌گوید نتیجه‌ی نهایی بین شش ماه تا یک سال بهتر و بهتر می‌شود.
من اکنون دو ماه از عمل می‌گذرد و چانه‌ام از نظر خودم بی‌نقص است. البته با افزایش سن ممکن است در آینده برای خطوط ماریونت فیلر نیاز باشد، اما کلیت نتیجه عالی است.
صورتم باریک‌تر شده، پروفایلم قوی‌تر است، «غبغب» از بین رفته و ظاهر تیز و واضحی پیدا کرده‌ام—همه به لطف قدرت چانه.
ترجمه از allure